| تبليغات | X |
رفت پيش از آنكه بگويد :
"خدا نگهدار"
...............
كه می پنداشت :
چشم به راه آمدنش خواهم ماند.
.....................
رفت پيش از آنكه بگوید:
"چرا"؟
كه می پنداشت :
سوال ِ جاودان ِ زندگی ام خواهد ماند.
....................
رفت پيش از آنكه
چشمانش را مهمان ِ دیدگانم کند
...............
كه می پنداشت :
آنرا مهمان رویاهایم خواهد کرد.
..................
رفت پيش از آنكه
رفتنش را تصور كنم
كه می پنداشت :
يادش همدم تنهايي هاي من خواهد شد.
.......................
رفت پیش از آنکه
از چشمه ی مهرم جرعه ای بنوشد
که می پنداشت ُدر نبود بانوی آب؛
سیرابش خواهند کرد.
..................
پس ناگهان،
بي صدا و مصمم رفت
و من نیز پنداشتم که
برای ماندن نیامده بود
که گویا هرگز نیامده بود!!!
در آيينه ي زنگار گرفته ي بختم
چهره اي نا آشنا از گذر زمان را
نظاره ميكنم
ودر سالروز زايشم
خاطرات غبار گرفته ي ذهنم را
خانه تكاني ميكنم
آه مهراوه!
روياهاي شيرين كودكي ات را
در پستوي تاريك كدامین گذر زمان گم كرده اي؟!
كه اينچنين در حسرتش
اشك ميريزي؟
راستي به ياد داري؟
كه از اشتياق داشتن روباني از جنس محبت
و به اميد آراستن گيسوانت در سپيده دم
همه ي شب ،ستاره هاي دشت آسمان را شمردي؟
وه كه آن روز، زيباترين شاهزاده ي روياهايت بودي.
آه مهراوه!
آيينه ي روياهاي كودكي ات را در كدامين هياهو شكستي؟
هنگامي كه دزدانه خود را، مي آراستي
و در روياهايت
خود را زيباترين عروس قصه هاي نا تمام مادر
مي پنداشتي.
مهراوه ي كوچكم!
سالهاست كه خنده هاي كودكانه ات
را از ياد برده ام
كجايي كه سخت دلتنگ توام.......
َ