شاعر ني ام و شعر ندانم كه چه باشد/ من مرثيه خوان ِ دل ِ ديوانه ء خويشم
می نویسم برای بزرگداشتِ
روحی که سلاخی شد
و تکه هایش در سکوتی ملال آور
مدفون شد
می نویسم برای گرامیداشتِ
غروری که
زیر سُم ستور ِ خشم و جهالت
لگد کوب شد
و برای مرهم نهادن
بر زخمی که
مرا خیال رهایی از دردش نیست
زخمی که هنوز
در خلوت ِ تنهایی ام
از درد ِ دهشتناکش
سخت به خود می پیچم
5/مرداد/85
+
نوشته شده در دوشنبه 1 مرداد1386ساعت 20:17 توسط مهراوه
|